Ovanın üzerinden esen rüzgâr, hem özgürlüğün hem de zorlukların habercisiydi. Gökyüzü, uçurtmaların dansına hazır bir sahne gibi uzanıyordu. İnsanlar, ellerinde rengârenk uçurtmalarla o sahneye kendi hayallerini göndermeye hazırlanıyordu. Uçurtmalar, yalnızca rüzgârın gücüne değil, insanların hayallerine ve azmine de meydan okuyordu.
Küçük Eylül, babasının yanında elindeki mor, beyaz uçurtmaya heyecanla bakıyordu. Uçurtmanın kanatları rüzgârla hafifçe kıpırdıyor, havalanmak için sabırsızlanıyordu. Babasına döndü, gözleri parlıyordu: “Baba, uçurtmam gökyüzüne çıkarsa, hayallerim de o kadar yükseğe ulaşır mı?” diye sordu. Babası, bir an sustu, elini kızının omzuna koydu ve gülümseyerek cevap verdi: “Hayaller de uçurtmalar gibidir, kızım. Gökyüzüne yükselmeleri için rüzgâra ihtiyaçları var. Ama unutma, rüzgâr bazen sert eser. Hayallerini uçurmak için sıkıca tutmalı ve direnmelisin.”
Eylül, uçurtmasının ipini usulca bıraktı. Uçurtma, rüzgârın ilk sert dalgasıyla bir sağa bir sola yalpaladı. Babası onu teşvik etti: “Şimdi geriye doğru birkaç adım koş! Ters yöne hareket et ki rüzgâr uçurtmanı kavrasın!” Eylül, babasının dediğini yaptı. Rüzgâr uçurtmayı yakaladı ve gökyüzüne doğru yükseltti. Küçük kızın gözleri mutlulukla doldu. “Baba,” dedi, “rüzgâr zorluk gibiydi, ama uçurtmam ona karşı koyarak yükseldi!” Babası başını salladı. “Evet kızım, hayat da böyledir. Hayallerin yükselebilmesi için zorluklara ihtiyaç vardır. Çünkü zorluklar, insanı güçlü kılar.”
Biraz ötede yaşlı Ali amca, kendi uçurtmasını hazırlıyordu. Naylon torbadan yaptığı uçurtma, yılların izlerini taşıyan ellerinde dikkatlice şekillenmişti. Her ip düğümü, onun geçmişte yarım kalmış hayallerine bir göndermeydi. Sefaletin yerle bir ettiği köyü, açlık yıllarındaki yoksulluk, kaybettiği ailesi… Hepsi o uçurtmanın iplerinde saklıydı. Uçurtmayı gökyüzüne salarken, ipi sıkıca tuttu. Rüzgârın gücü ona meydan okuyordu, ama Ali amca pes etmedi. Bir çocuk yanına yaklaşıp merakla sordu: “Amca, uçurtmalar neden rüzgâra karşı bu kadar zor yükseliyor?”
Ali amca, gözlerini gökyüzünden ayırmadan cevap verdi: “Evlat, uçurtmalar rüzgâra karşı direnerek yükselir. Eğer rüzgâr olmasaydı, uçurtmalar da yükselemezdi. İnsan da böyledir. Zorluklara karşı koydukça yükselir, güçlenir ve hayallerine ulaşır.”
Biraz ilerde genç bir çift vardı. Kadın, elinde tuttuğu uçurtmaya hüzünle bakıyordu. “Çocukken hiç uçurtmam olmadı,” dedi kısık bir sesle. Adam, onun elini tuttu ve gülümseyerek cevap verdi: “O zaman bugün birlikte bir uçurtma yapalım.” Eski gazete parçalarından, naylon torbalardan ve birkaç çubuktan bir uçurtma yaptılar. Her düğüme bir hayal bağladılar: borçsuz bir hayat, sağlıklı bir gelecek ve dünyaya gelecek çocukları için güzel bir dünya... Uçurtma gökyüzüne yükselirken kadın, yüzünde bir gülümsemeyle fısıldadı: “Belki hayaller gökyüzünde daha özgürdür.”
Gökyüzüne bakan kalabalığın arasında yalnız bir adam vardı. Elleri ceplerinde, gözleri uzaklara dalmıştı. Çocukluğunda uçurtma yapmayı hayal etmişti, ancak ailesinin yükü küçük yaşta onun omuzlarına binmişti. Çalışmak zorunda olduğu için oyun oynamaya, uçurtma yapmaya vakti olmamıştı. Ama şimdi uçurtmaları izlerken kendi kendine mırıldandı: “Belki bu yüzden hayallerim hep yarım kaldı… Ama bir gün, belki bir gün, herkesin hayalleri gökyüzüne ulaşabilir.
Rüzgâr birden yön değiştirdi. Uçurtmalar yalpaladı, bazıları yere düştü. İnsanlar, uçurtmalarını tekrar havalandırmak için çabaladı. Ali amca, düşen uçurtmasını yerden kaldırırken şöyle mırıldandı: “Hayaller de böyle evlat. Bazen yere düşerler, ama onları tekrar kaldırmak bizim elimizdedir.”
Gökyüzü, uçurtmalarla dolmuştu. Ancak onlar sadece birer ip ve naylon parçası değil, insanlığın hayallerini ve azmini temsil eden birer semboldü. Her uçurtma, başka bir hayali taşıyor, rüzgârın gücüyle sınanıyordu. Ve o gün, gökyüzünden şu mesaj yankılandı:
“Hayaller, rüzgâra karşı direnerek yükselir. İnsan, zorluklar karşısında ayakta kaldığı sürece hayalleriyle gökyüzüne ulaşır.”
Yorumlar
Yorum Gönder