Zakir Kaya : Nasrettin Hoca

Nasrettin Hoca'nın Örnek Fıkraları: Komik, Düşündürücü ve Öğretici

Nasrettin Hoca, Türk mizahının en önemli kahramanlarından biridir. Kendisiyle alay etmeyi seven, hazırcevap ve zeki bir kişiliğe sahiptir. Yaşadığı dönem ve hayatı hakkında kesin bilgiler olmasa da, fıkralarıyla günümüze kadar ulaşmıştır. Nasrettin Hoca fıkraları hem güldürür hem de düşündürür. Aynı zamanda hayata dair öğütler ve nasihatler içerir. Bu yazıda Nasrettin Hoca'nın örnek fıkralarından bazılarını sizlerle paylaşacağız.

 Parayı Veren Düdüğü Çalar

Çocuklar, pazara gelen Nasrettin Hoca'nın etrafını sarmışlar. "Hoca, bana düdük al!" demiş biri. "Bana da, bana da!" demiş bir diğeri. Diğerleri de sırayla:

- Ben de düdük isterim!

- Bir tane de bana!

İçlerinden sadece biri Nasrettin Hoca'ya düdük parası vermiş. Hoca, parayı alıp pazara gitmiş. Hoca, akşam pazardan dönünce çocuklar etrafını sarmışlar. Her biri düdüğünü istemiş. Cebinden bir düdük çıkaran hoca, parayı veren çocuğa vermiş. Diğer çocuklar hep bir ağızdan bağırmışlar:

- Hani bizim düdüğümüz?

Nasrettin Hoca gülerek:

- Parayı veren düdüğü çalar, demiş.

Bu fıkra bize **parasız hiçbir şey alamayacağımızı** ve **bedava peşinde koşmanın boşuna olduğunu** anlatır.

Ya Tutarsa!

Nasrettin Hoca bir gün gölün kıyısına gider. Elinde koca bir kaşık yoğurdu da yanına almış. Nasrettin Hoca, kaşığındaki yoğurdu göle sokmuş ve yoğurdu göle boşaltmış. O sırada köylülerden biri onu görmüş ve şaşkınlıkla:

- Hoca ne yapıyorsun?

Hoca gülümseyerek:

- Gölü mayalıyorum, ne yapayım?

Adam, Hoca'ya bakmış ve kahkaha atarak:

- Ne diyorsun be Hoca, çıldırmış olmalısın. Koskoca göl hiç maya tutar mı?

Hoca gülümsemesini hiç bozmadan:

- Peki ama ya tutarsa?

Bu fıkra bize **umudun gücünü** ve **imkansız gibi görünen şeylerin bile gerçekleşebileceğini** anlatır.

 Gönlüm Buna Razı Olmadı

Eşeği ile kasabaya alışverişe giden Nasreddin Hoca; kitap, elma, limon gibi birçok ağır şey almış. Aldıklarını kocaman bir çuvala yerleştirmiş. Çuvalı da sırtına alıp eşeğine binmiş. Yolda giderken Hoca'yı gören köylüler:

- Ey Hoca, çuvalı niye kendi sırtına aldın?

Hoca:

- Ne yapayım? Zavallı hayvan zaten beni taşıyor, çuvalı da ona taşıtmaya gönlüm razı olmadı.

Bu fıkra bize **hayvanlara merhametli olmamız** ve **onların da canlı olduğunu unutmamamız** gerektiğini anlatır.